Studies in intimiteit, breuk, en de schoonheid van wat doorgaans verborgen blijft.
Alberto Maccari begon als art director voor een lingeriemerk. Toen hij voor de catalogi zelf achter de camera ging staan, vond hij de vraag die zijn werk sindsdien heeft bepaald: niet hoe een vrouw eruitziet, maar hoe ze gezien wil worden. Dat instinct werd de basis voor alles wat volgde. Zijn werk verscheen in LIONS, INSTITUTE, Boudoir Inspirations, Art of Nudes en NORMAL, en werd bekroond bij PX3 Paris, de International Photography Awards, de Tokyo International Foto Award en de Monochrome Awards. Zijn fotografische essay Girls of Milan, opgebouwd uit meer dan honderd sessies verspreid over een jaar, werd getoond in de Saatchi Gallery, verspreid via The Photographers' Gallery en opgenomen in de AIGA-selectie. Private Distortion zet datzelfde instinct voort: interesse in wat een camera in een onderwerp kan ontdekken zodra het poseren stopt.
Private Distortion is een doorlopende fotoreeks die het lichaam onderzoekt, niet als een vastliggend beeld, maar als een kwetsbaar veld van perceptie.
De distortie die de kern van deze reeks vormt, vindt haar oorsprong in het optische gedrag van licht door glas: refractie, hier behandeld als zowel een fysisch fenomeen als een conceptueel model. Vertaald naar een gecontroleerd fotografisch proces wordt het een herhaalbaar gebaar, dat het lichaam niet willekeurig fragmenteert, maar volgens een innerlijke visuele logica.
Doorheen dit proces wordt de figuur gebroken, uitgerekt, samengeperst. Het lichaam verschijnt nooit helemaal. Het flikkert tussen zichtbaarheid en verdwijning, verzet zich tegen de zekerheid van de blik en weigert onmiddellijke consumptie. Wat begint als een formeel gebaar wordt geleidelijk psychologisch. De kijker kan het beeld niet in één keer bezitten. Het oog moet vertragen, bijstellen, reconstrueren. In deze onzekere ontmoeting wordt kijken intiem, niet omdat het lichaam wordt onthuld, maar omdat het wordt onthouden.
Private Distortion daagt de klassieke traditie van het fotografische naakt als helderheid en blootstelling uit. Hier ontstaat intimiteit uit breuk, uit onderbreking, uit de onmogelijkheid van volledige toegang. Het beeld geeft zichzelf niet zomaar prijs. Het vraagt om voltooid te worden. De reeks overstijgt representatie en beweegt naar een perceptuele ervaring waarin het kijken traag, persoonlijk en naar binnen gericht wordt.
Een zoektocht naar gezichten zonder de geoefende kalmte van het poseren. Vrouwen geobserveerd op het moment dat het sociale masker valt, vastgelegd enkel in de kloof die het achterlaat.
“Ik ging op zoek naar gezichten zonder maskers, zonder die beleefde glimlachen die naar poseren ruiken. Ik zocht ze zoals je een geheim zoekt, keek eerst naar hun ogen, wachtend op dat kleine moment waarop het pantser wegvalt. In die scheuren probeerde ik te fotograferen.”
Innerlijke duisternis letterlijk gemaakt. Huid bedekt met een diep, egaal zwart, voordat het model werd gevraagd om, één voor één, de emoties van een eeuwenoude lijst te belichamen.
“Ik had meer dan een uur gewacht terwijl de visagiste haar lichaam met een dikke zwarte crème bedekte, iets glanzends en absoluuts, als een gedistilleerde versie van de menselijke ziel. Ik had amper tijd om achter de camera te gaan staan voor ze in een woedende schreeuw uitbarstte. Mijn vinger drukte de sluiter in uit pure reflex. Haar belichaming van Woede is degene die ik het meest waardeer.”
De duidelijkste methodeverklaring van de reeks: het lichaam enkel verlicht door tegengestelde kleurtinten, uiteengetrokken en weer samengevoegd door contrast alleen.
“Iedereen herinnert zich die kartonnen 3D-brillen, twee kleuren die vechten om hetzelfde beeld, waardoor de geest de werkelijkheid weer aan elkaar moet naaien. De vormen verdwenen niet. Ze gleden een nieuwe dimensie binnen, een waarin vorm suggestie wordt en waarheid enkel voortleeft als een nabeeld in de geest van de kijker.”
Toevallige schoonheid, behouden in plaats van gecorrigeerd: het bewijs dat de reeks meer vertrouwen stelt in een vergissing dan in een ingestudeerde pose.
“Toen ik haar de sieraden aanreikte, maakte ze de ketting verkeerd om vast en liet ze de stukken vallen op plaatsen waar ze niet hoorden. Het werkte, bijna per ongeluk. Ze verschoof een beetje, zonder te beseffen dat de lijn van haar rug de foto al alles had gegeven wat nodig was.”
Ornament ingezet als onderbreking eerder dan als versiering. Goud en licht geplaatst om het oog te vangen voordat het het gezicht bereikt, zodat die aankomst, wanneer ze komt, verdiend aanvoelt.
De meest fysieke distortie in de reeks: gelaatstrekken die oplossen in stromen rood en schaduw, alsof de afdruk zelf op hitte reageert.
Desoriëntatie aangeboden als vertrouwen. Vervloeide kleur en weerspiegeling gemaakt om een gevoel van houvast verliezen te weerspiegelen, niet om het van buitenaf te illustreren.
“Toen ze daar stond, volledig naakt op de hakken na die haar tien geleende centimeters gaven, liep ze naar me toe en stak haar hand uit alsof het het meest natuurlijke ter wereld was. Die warme botsing opende de deur naar alles wat volgde: het licht, de weerspiegelingen, en die vreemde eerlijkheid die soms enkel verschijnt wanneer er niets meer te verbergen valt.”
Een zeldzaam moment van stilte in de reeks. Veerkracht recht voor de vuist weg gefotografeerd, zonder de glitch of vervaging die elders wordt ingezet om ze te verdienen.
Gratie schuin vastgehouden. Chromatische distortie ingezet om een houding te verstoren die anders gewoon koninklijk zou overkomen.
Een afsluitende botsing tussen klassiek portret en digitale chaos. Gelaagde glitch ingezet om een verder ingetogen beeld net iets, bewust, uit de hand te laten lopen.
De titel ontleent aan Moshe Dayan, de generaal die vooral herinnerd wordt om de zwarte lap die één oog bedekte. Hier wordt de verwijzing een persoonlijke grap over een blik half gegeven, half onthouden, geheel in lijn met een reeks die precies op die ruil is gebouwd.
Het meeste van wat deze reeks bepaalt, wordt beslist voordat de camera wordt opgepakt. Een visagiste werkt een uur om de huid tot een egaal, absoluut zwart te brengen. De tien geleende centimeters hak van een danseres veranderen hoe een heel kader gaat bewegen. Een ketting gaat verkeerd om om en blijft zo, want ze corrigeren zou de opname haar eerlijkheid kosten.
Niets daarvan is achteloos geïmproviseerd. Alles is gericht op één, steeds terugkerend doel: voorbij het moment komen waarop een model zich herinnert dat ze gefotografeerd wordt. Een korte film van deze sessies begeleidt de curatoriële nota waarmee deze presentatie opent.
Een reeks werken over de prijs en de opbrengst van tonen wat doorgaans buiten beeld blijft. Beschikbaar voor aanvragen tot tentoonstelling, publicatie en aankoop.